Tongariro

We stonden vandaag op om 5.45 (!). Ik had de avond ervoor al alle backpacks ingepakt met 3 liter water p.p., brood, chips, noten, etc, dus om 6 uur zaten we in de auto. Op naar de Tongariro Alpine Crossing. We hadden een paar dagen geleden een enkele reis bus geboekt bij Tongariro Expeditions ($30 pp) die ons naar de start van de wandeling zou brengen. Om 7.15 moesten we op de Ketetahi parkeerplaats zijn. Een dag van tevoren moesten we hiervoor bellen om te bevestigen dat welke bus we wilden (6.30 of 7.30). Aangezien we nog een half uur moesten rijden vanaf onze accomodatie naar de parkeerplaats had ik maar de “late” bus van 7.30 geboekt. Eerst gingen we naar een klein caféetje dat al om 6.00 open was waar we wat dingen kochten voor het ontbijt. De family was nog wat te brak om een maaltijd te nuttigen, dus die kochten broodjes en ik nam scrambled eggs on toast. Even een goede bodem leggen voor een zware wandeldag. Om kwart voor zeven waren we klaar met het ontbijt en stapten de auto in. In de auto zagen we al dat het weer top zou worden deze dag. Het was kraakhelder en we zagen de zonsopkomst boven mount Doom en nog een andere vulkaan. Om kwart over zeven kwamen we aan bij de Ketetahi car park, maar zoals verwacht was deze al vol, dus moesten we de auto langs de kant van de weg parkeren. Het was maar een klein stukje lopen (gelukkig, want we moesten nog de hele dag) naar de bus die om half acht vertrok. Om acht uur kwamen we aan bij de start van de wandeling in Whakapapa village, gingen nog even naar de wc en vertrokken om kwart over acht voor een tocht van 21 kilometer. Het weer was prachtig en de foto’s zeggen eigenlijk genoeg, maar ik zal toch nog wel even een paar dingetjes opschrijven. Het begin verliep rustig, met een kleine daling omhoog. Hier had je uitzicht op de vulkaan. Daarna kwam een best lange klim die ook wel de Devil’s Staircase genoemd wordt (alweer mijn tweede, want in Schotland op de WHW was deze ook). Papa kreeg het hier al wel wat moeilijk, maar zette goed door. Toen de klim op de Te Arawhata voorbij was waren we zo’n 2,5 uur verder en hadden we uitzicht op de Red Crater. Ook was hier een cool lavaveld te zien. Om de top te bereiken moest je ook een stukje een ketting vasthouden. Ik was mama aan he filmen en toen ik zelf viel. Gelukkig niet naar beneden gegleden 😅. Toen we de top gepasseerd hadden werd de afdaling ingezet. Hier moest je een heel steil stuk naar beneden afdalen over grind. Vooral mama had het hier wat moeilijk mee. Je had hier een prachtig uitzicht over Blue Lake en drie Emerald pools. Toen we bij de pools waren namen we even een momentje rust voor de lunch. We hadden de avond van tevoren al bijna een heel brood gesmeerd, dus die aten we op. Scheelde ook weer een kilootje of vier in mijn rugtas 🤣 (die was totaal denk ik 12 kilo). Na de lunch liepen we via een pool en wat zwavel (rotte eieren lucht) geurende geisers door. Er was een mannetje die met zijn stok aan de rand van de geiser ging prikken en de warme zwavel had gepakt. Hij gaf mij ook een steen met zwavel, wat fel geel en heel broos is. Ik had gehoopt het in zijn geheel mee te kunnen nemen, maar maakte toch maar even een foto voordat het kapot zou gaan (uiteindelijk waren er nog maar kleine steentjes van over). Daarna begonnen we weer aan de volgende klim richting blue lake. Papa en Emy liepen voorop, maar mama en ik gingen veel foto’s maken dus we raakten een beetje op achter. Toen namen wij een afslag naar rechts om Blue Lake te bekijken, maar blijkbaar was dat helemaal niet de route, waardoor we op een gegeven moment bij een warning sign kwamen. Toch liepen we door en daalden aan de andere kant van de berg af waar de wc’s (met schutkleur) waren. Nu waren wij dus verkeerd gelopen, maar aangezien andere mensen ons volgden dachten tientallen mensen achter ons dat dat de route was 😅. Toen we weer met papa en Emy ge-meet hadden bij de wc’s besloten we de pas erin te zetten. Het was toen half drie en we moesten nog iets van 8km ofzo. Ineens hoorden we “nee, dit meen je niet!” achter ons. Wat bleek: twee bekenden liepen achter ons. Mama, papa en Emy hadden twee dagen eerder in Hobbiton twee jongens uit Nederland ontmoet (Geert-Jan en Rudi) en het toeval wou dat we hun tegenkwamen op de trail. We maakten bij de hut nog even een groepsfoto (waar papa niet op staat, want die had het even moeilijk). De jongens moesten alleen de bus halen om half 5, dus gingen zij om kwart voor vier bij het bord “nog 1,5 uur” rennen naar beneden. We hadden afgesproken dat wij hun anders wel weg zouden brengen. Om vier uur vertrokken we weer bij de hut en hadden een prachtig uitzicht op Lake Taupo en een aantal geisers. Dit was eigenlijk nog het moeilijkste stuk van de hele wandeling. We hadden al 7 uur wandelen in de benen dus begonnen we het nu wel te voelen. Emy en ik gingen vooruit en gingen op sommige stukken rennen, omdat we de auto voor papa en mama wilden halen. Op een half uur van het eindpunt kwamen we nog een ouder Belgisch stel tegen waarvan de man was gevallen en niet meer verder kon. Aangezien ik nog zo’n drie liter water op mijn rug had hadden we ze wat flesjes water gegeven en onze zak chips. Ze wilden ons geld geven, maar dat vonden we belachelijk, dus gaven we het gewoon gratis. Wat een goede daad weer verricht vandaag. Om kwart over vijf kwamen Emy en ik aan op de Ketetahi parkeerplaats en zagen daar onze vrienden Geert-Jan en Rudi weer zitten. Ze hadden hun bus op net 4 min. gemist. Aangezien het vanaf de parkeerplaats naar de auto nog 1km was en ik dat liever niet deed vroeg ik aan een buschauffeur of ik een lift kon krijgen naar onze auto. Dat kreeg ik gelukkig en toen kon het uitrusten beginnen. Ik haalde de auto en reed ermee terug naar de parkeerplaats. Papa en mama waren er toen nog steeds niet. Die hadden pas om zes uur het einde gehaald (10 uur verder…). Hoewel iedereen kapot was (vooral papa), hadden we wel een voldaan gevoel en vonden de wandeling geweldig. Deze staat zeker in de top 10 van mooiste wandelingen die ik ooit gedaan heb (kan niet kiezen). We zeiden gedag tegen de jongens die hun bus van 6 uur namen en wij vertrokken met de auto richting Chateau Tongariro. We hadden dit superdeluxe hotel als verrassing voor papa en mama geboekt. We zetten hun af bij het hotel en Emy en ik gingen zelf wat eten in de Schnapps bar in het plaatsje. We zaten buiten en hadden mooi uitzicht op de twee vulkanen terwijl de zonsondergang was. Voor het eten had Emy fish&chips en ik spare ribs. Dat ging er wel in 😏. We dronken cider en die kwam best hard aan, haha. Om half 11 gingen we weer terug naar onze kamer, namen een douche en gingen slapen.

Vorige I Volgende

Advertenties