Christchurch – Geraldine

We stonden op om kwart voor zeven, want vandaag zouden we een binnenlandse vlucht nemen naar het zuidereiland. We hielden de vluchtgegevens goed in de gaten, want de cycloon was nog steeds aan land op het zuidereiland, nu in de buurt van waar we zouden moeten landen. Maar aangezien we toch de huurauto nog in moesten leveren voor negen uur moesten we op pad en zouden het op het vliegveld wel zien of de vlucht door zou gaan. In Auckland was er trouwens geen zuchtje wind meer. Alleen gisteren hadden we tussen 14.00 en 17.00 uur wat stevige wind, maar daarna was het heel rustig weer. We zaten precies in het goede gebied dus. Even over achten namen we afscheid van Michael en bedankten hem voor de drie overnachtingen. Het was heel erg leuk geweest en papa en hij hebben weer wat uren samen kunnen doorbrengen. Om het voornamelijk over “huizen bouwen” te hebben, haha. Ik reed naar het vliegveld en daar kwamen we precies om negen uur aan. We vertelden de rental company dat we een “domestic flight” hadden en toen bracht het shuttlebusje ons naar de terminal voor binnenlandse vluchten. Daar waren we al om half tien en onze vlucht zou pas om 12.40 uur vertrekken. We probeerden ook in te checken, maar dit mocht ook pas drie uur van tevoren, dus besloten we maar even de koude airco te ontvluchten en buiten een plekje te zoeken om te zitten. Na anderhalf uur buiten chillen en een paar $1 slushies van de McDonald’s verder gingen we inchecken en mochten onze koffers op de band. Je mag voor een binnenlandse vlucht per persoon maar 15 kilo inchecken en mijn verwachting was dat we daar we over zouden gaan, dus had ik de dag ervoor extra gewicht (30kg voor 1 tas) voor slechts $10 bijgeboekt. We hadden nu 3 tassen die rond de 14/15 kilo zaten en 1 van 24 kilo, dus dat was net mooi. We zagen op de borden dat er een aantal vluchten gecanceld waren of vertraging hadden vanwege die cycloon, maar onze vertrok wel op tijd gelukkig. Na een kleine vliegreis van 1,5 uur landden we om half drie op Christchurch Airport. We hadden een Jucy camper (de Condo) gehuurd voor drie weken en er zou hier een busje moeten staan van de organisatie. We liepen een beetje te zoeken naar waar dat dan was, waren papa op een gegeven moment kwijt, maar kwamen er al snel achter dat er een speciale plek was voor “shuttles for rentals”. Hier bleven we staan wachten en na tien minuten arriveerde het geel-paarse busje van Jucy. Eigenlijk zou je moeten bellen naar een nummer om je te laten ophalen, maar blijkbaar had iemand anders dat al gedaan (er zijn super veel mensen die met Jucy huren en eigenlijk komt die shuttle elk kwartier wel naar de airport, dus echt noodzakelijk is het niet om te bellen). We kwamen om half vier aan bij Jucy, maar hadden vier wachtenden voor ons waardoor het vrij lang duurde voordat we aan de beurt waren. Toen we na twintig minuten wachten eindelijk aan de beurt waren kregen we te horen dat we pas vanaf 17.00 uur hadden gehuurd, dus dat we daar op moesten wachten omdat onze camper nog een beurt moest krijgen in de garage. Maar wat volgens mij eigenlijk het geval was dat ze gewoon nog aan het wachten waren totdat er een rental teruggebracht werd. Er werd ons wel aangeboden dat we met de shuttle afgezet werden bij de supermarkt om boodschappen te doen (bij de Countdown die naast de Jucy Sleeper, het hostel, zit). Dit gingen Emy en ik doen en kochten alle standaard dingen. Om kwart voor vijf waren we klaar en konden vanuit het hostel bellen naar de shuttle die ons weer zou oppikken. We hoopten dat er al een camper beschikbaar was, maar dat was nog niet zo. Uiteindelijk moesten we wachten tot kwart over zes, helaas. Na een snelle uitleg en check reden we even voor zevenen weg. Ondertussen hadden we wel wat honger gekregen, dus reden we naar een plek waar veel restaurantjes naast elkaar zaten. Hier namen we allemaal een burger 🍔 bij de Burger X, waar ik de lekkerste vega-burger ooit gegeten heb (met pompoen, bietjes, chiazaad, etc.). Daarna gingen papa en mama nog wat extra boodschappen halen bij de Countdown en Emy en ik gingen de camper een beetje organiseren. Om negen uur reden we eindelijk weg uit Christchurch. We namen de 72-route, die als “inland scenic route” beschreven stond, maar helaas zagen we er vrij weinig van omdat het donker was. Mama en ik hadden van tevoren meerdere “freedom campsites” opgezocht waar je met je camper gratis op mocht staan, dus reden we naar de eerste op onze lijst. Daar kwamen we aan om elf uur. We zagen eigenlijk niet waar we beland waren, maar ik zette de camper ergens hoog en droog. Je kon in dit gebied wel duidelijk zien dat de cycloon net was langsgeraast, want er waren een aantal wegopbrekingen en het was op een aantal punten vrij overstroomd. In de camper hadden we weer allemaal de slappe lach toen we wilden gaan slapen. Emy en ik sliepen boven en papa en mama beneden. We sliepen rond een uur of 12.

Vorige I Volgende

Advertenties