Wanaka

Vandaag stonden we op om kwart over zeven, want om half 9 moesten we al verzamelen voor de shuttlebus. We ontbeten in de keuken van de camping, wat heel praktisch was. Er was hier namelijk kokend water uit een boiler en kon je je brood roosteren. Ook smeerden we hier weer wat broodjes, want we zouden de hele dag op pad zijn. We reden om kwart over acht met de camper richting de parkeerplaats. Daar waren we om vijf voor half, maar kwamen er daar achter dat je hier maar voor 120min mocht parkeren. Dus moesten we op zoek naar een plek waar je wel de hele dag mocht staan. Gelukkig waren er om de hoek langs de grote weg een aantal vrije plekken waar niets bij stond, dus daar parkeerde ik toen de auto. We waren dus nog ruim op tijd om de bus van 8.45 te halen. De buschauffer was een erg aardig mannetje en een echte entertainer. Hij vertelde een aantal dingen over de omgeving (oa dat Shania Twain hier een landhuis heeft) en hij zong ook een paar liedjes. Op de route merkten we dat het erg verstandig was om niet met de camper dit stuk te rijden. Er waren meerdere “Ford” stukken, waarbij een rivier de weg doorkruisde en we met het busje door het water moesten breken. Ook waren er daar veel loszittende rotsen en stenen. Even over tien uur kwamen we aan bij de Raspberry Flat parkeerplaats en zagen dat er wel een aantal campers wel de tocht hadden gewaagd en daar overnacht hadden. De buschauffeur vertelde dat het echter op je eigen risico is, want als je op dit offroad stuk schade rijdt is dat op je eigen kosten. We hadden verwacht dat het vandaag zou gaan regenen, want dat was de voorspelling, maar er was nog geen drupje regen gevallen en de zon kwam hier zelfs wat door. Om kwart over tien begonnen we aan de 10 kilometer lange hike. Ik vond het wel wat we hebben van Schotland en IJsland hier, met de groene gebergten om ons heen terwijl wij aan de rand van de bergen liepen. In de beschrijving die ik had gevonden werd de hike als “easy” bestempeld, maar er zaten toch nog wel een paar delen in die nogal glibberig en steil waren. Toch hadden we er niet zo heel veel moeite mee en na twee uur wandelen kwamen we uit bij het eerste uitzichtpunt, lower Rob Roy point. Hier namen we onze broodjes voor de lunch, met uitzicht op het bovenste deel van de gletsjer. Een half uur verder was het einde van de track, dit heet upper Rob Roy point. Hier had je uitzicht op de watervallen en kon je de hele gletsjer zien. Erg mooi, zeker omdat de zon ook nog doorkwam hier. We bleven hier even een half uurtje chillen en foto’s maken alvorens we de afdaling naar beneden, over dezelfde trail, gingen doen. Emy, mama en ik liepen voorop en bleven bij het laatste bankje nog even wachten op papa waar we het rustig aan deden. De shuttle bus kwam namelijk toch pas om drie uur, dus eigenlijk hadden we tijd zat. Terug in de bus sliepen we wat en kwamen om kwart over vier weer aan bij de camper in Wanaka. De hemel was nu helemaal opengebroken, dus hadden we een lekker namiddag zonnetje. Terwijl papa een middagdutje deed in de camper zijn mama, Emy en ik nog even het dorpje ingedoken om wat winkeltjes te bekijken. Daarna warmden we de laatste “fastfood” maaltijd, rijst met chicken tonight, op en aten dat in de zon. Daarna zijn we weer de camper in gesprongen om ergens buiten de stad een plek te zoeken waar we konden wildkamperen.

Vorige I Volgende

Advertenties