Kanab – Bryce

dinsdag 29 augustus 2017
Sunset Campground – loop B266 $ 20
Temperatuur 36°C

We werden vandaag wakker om 7 uur en konden hierdoor de zonsopkomst net meemaken. We aten als ontbijt ons favoriete maaltje: appel oatmeal met banaan. Ook namen we er nog een cinnamon roll bij. Om 8 uur reden we alweer weg van de campground en aangezien we gisteren weinig hadden meegekregen van dit state park maakten we een ochtendwandeling door de duinen. Gelukkig was het zand nu nog koud dus konden we op blote voeten wandelen. We kwamen veel footprints tegen van wildlife en dat was wel vet om te zien. Er zitten hier blijkbaar veel kevers, hagedissen, woestijnratjes en slangen. Na een wandelingetje van drie kwartier keerden we weer terug naar de auto en reden richting onze eerste stop. Een wandeling naar de Huntress Slot Canyon. Dit werd nogal een uitdaging om te vinden, want Kim had alleen een summiere beschrijving van internet, en de trail stond niet echt aangegeven. Bij milemarker 78, direct tegenover de ingang van het State Park, zijn we een offroad track ingereden totdat we niet meer verder konden. Toen hebben we alle wandelspullen meegenomen op hoop van zegen dat we het begin van de trail konden vinden. Bij een telefoonpaal (een paal waar de telefoonlijn loopt) begon de trail. Hier moest je rechtsaf naar beneden door het zand en het struikgewas doorlopen. Na ongeveer een kleine twintig minuten wandelen bereikten we de wash waar je de slot canyon in kon lopen. Het is een vrij korte slot canyon, maar je moet er wel veel klimmen. Het eerste obstakel was al een punt waarbij je eigenlijk een touw nodig had, want er was zo’n zekerhaak. We waren ons touw alleen vergeten, maar we zijn nogal fearless, dus klommen we omhoog. Op hoop van zegen dat we weer terug zouden kunnen klimmen. Nou… Aangezien jullie dit verhaaltje lezen weten jullie dat we het in ieder geval overleefd hebben, maar het was wel een uitdaging. Het was super speciaal en het licht stond zo om 10:00 erg goed dat we mooie foto’s hebben kunnen maken. Daan klom op het einde op een grote steen die voor Kim nogal buiten de mogelijkheden lag. Daan is nogal een aapje zegmaar. Maar toen moest hij nog terug natuurlijk. En ja, dan heb je toch een steuntje nodig… Kim offerde zich op en met een grote sprong via Kim haar schouder sprong Daan naar beneden, met bijna een gebroken voet, maar oké. Het volgende punt (waar je dus eigenlijk een touw voor nodig had), was ook wel een uitdaging, maar met hulp van elkaar hadden we het gered. Deze hike was een beetje in het kader van “YOLO” dus. Op naar de volgende! We reden via Kanab naar de Cottonwood Canyon Road, een offroad route met ook daar een mooie wandeling. Na 14,6 Miles op deze weg draaiden we richting de Lower Hackberry Canyon Trail. Na ongeveer 1 mile wandelen wisten we niet goed waarheen we moesten lopen, dus zijn we maar teruggelopen. We hadden niet zo’n zin om te verdwalen in the middle of nowhere (hoe verstandig he). Vervolgens gingen we op zoek naar de Cottonwood Wash Narrows. Op onze beschrijving stond dat de ingang niet stond aangegeven maar dat we ergens na 22mile bij rood/oranje/witte rotsen moesten zijn. Dus we draaiden ergens een zandweg in, in de hoop dat het daar was. Dat was dus niet zo. Bleven we nog bijna vast zitten met onze Dodge ook.. Maar gelukkig hoefden we niet te duwen. Aangezien we ook nog eens donkere wolken zagen vormen dachten we maar direct door te rijden naar Bryce. Totdat we wél een bordje zagen met de trailhead. Daredevils als we zijn besloten we toch maar even een kijkje te nemen in de Narrows (dit mag eigenlijk niet als het gaat regenen). We stapten de auto uit en het waaide al behoorlijk hard en in de verte hoorden we onweer. De afgelopen dagen was het alleen wel super droog geweest dus we gokten erop dat de wash droog zou zijn. Gelukkig was dit zo en we liepen een half uurtje in de canyon. Hier moest je ook nogal wat rotsen overklimmen. Het begon steeds harder te waaien dus zijn we maar omgedraaid. Toen we bijna bij de auto waren begon het wat te spetteren. Gelukje dus. We reden verder op de offroad weg en hadden erg mooie uitzichten. We kwamen ook een truck tegen met een super grote Amerikaanse caravan erachter en konden ons echt niet voorstellen hoe hij deze dirtroad overleefd had. We sloegen af richting Grosvenor Arch en bekeken de arch na een mile. Kim moest even naar het toilet en bij het naar buiten gaan zag ze een stuk of 10 kogelgaten in de deur zitten 😱. Blijkbaar was er iemand ooit gaan schuilen in het toilethokje tijdens een afrekening in the middle of nowhere (ofzo). De gaten waren alleen niet door, lekker kogelbestendig deurtje! Dus mocht je ooit in een vuurgevecht terecht komen in een national park… Tip: ga in het toilethokje zitten 😂. We reden weer terug naar de cottonwood canyon road en sloegen af richting de slotcanyon round valley draw. Dit was wederom een dirtroad, alleen een ietwat pittigere. Dit leek spannend te gaan worden met onze huurauto. Op een gegeven moment moesten we een diepe drooggelegde rivier door en toen sprak Daan de legendarische woorden: “en toen zaten we vast”. Hm… weer een te groot risico genomen. Wat nu? Kim zat achter het stuur en Daan stapte uit om te kijken of we er nog uit konden komen. We zaten vast met de bumper. Dan maar in z’n achteruit. Gelukkig kwamen we los na een duwtje van Daan. Pfew. Aangezien we de wandeling toch wel wilden doen besloten we op dat punt de auto maar te parkeren en de 1,5mile richting de trailhead te wandelen. In de hitte (het was 33 graden). We vertrokken om 15:00 bij de auto en een half uur later kwamen we aan bij de trailhead, waar we onze gegevens noteerden. Voor de veiligheid. We zagen dat we de eersten waren die deze hike vandaag gingen doen, dus dat was wel een klein risicootje omdat we alleen op onszelf aangewezen zouden zijn in een slot canyon. Na drie kwartier wandelen in de wash kwamen we bij de ingang van de slot canyon. Hier moesten we eerst 2meter naar beneden scramblen, dit ging nog wel, maar de volgende was 5meter afdalen naar beneden in een gat. Op onze beschrijving stond dat je hier wel een touw voor nodig kon hebben. Daan zag het wel zitten met ons dunne touwtje, maar aangezien we al genoeg risico’s hadden genomen vandaag besloot Kim dat het wel welletjes was. Ik had niet zo’n zin om de rest van de vakantie met 2 gebroken benen te zitten (of vast te zitten in een slot canyon aan het einde van de dag). We konden het eerste stuk gelukkig wel goed zien, maar vooral Daan vond het erg jammer dat we niet dieper zijn afgedaald (tip, mocht je dit ooit gaan doen: neem een sterk touw mee, sla die om een boom en daal zo af). We hebben het allemaal overleefd, want jullie lezen dit nu. Ieder hadden we 4 liter water weggetikt. Om 17:00 waren we weer bij de auto en vervolgden de route naar Bryce. We moesten hiervoor wel aan het einde van de offroad weg nog even een riviertje door. Dit staat allemaal op film haha! Weer een leuke toevoeging aan ons vlogje. Om 6 uur kwamen we aan in Bryce. We hadden vooraf al Sunset Campground geboekt dus na een korte tussenstop bij Ruby’s Inn reden we om 7 uur naar de campground. We zetten meteen de tent op en blazen het luchtbed op. Het volgende plan was om de sunset te gaan bekijken. We reden naar Sunset Point, alleen waren we net 10minuten te laat dus zagen we maar een halve sunset. Naja morgenochtend staan we dan wel vroeg op voor de sunrise. We reden weer terug naar de campground en begonnen aan onze eerste BBQ. Ook op deze campground hadden we een firepit, BBQ en picknicktafel. We hadden gisteren al worsten, steak en salade gekocht en gelukkig was dit nog koud gebleven in de koelbox. Na de BBQ gingen we de tent in en maakten nog even een back-up van de foto’s op de laptop. We zijn om 23:00 gaan slapen. We hebben sinds vandaag pas het idee dat we een beetje over de jetlag heen zijn en kunnen ook wat beter slapen.

Vorige I Volgende

Advertenties